ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔က ကိုရီးယားစကားေျပာၿပိဳင္ပြဲၾကည့္ၿပီးေတာ့
စဥ္းစားမိတာေလးပါ။ ၿပိဳင္ပြဲမွာ အဓိက အေလးထား က်င္းပေပးတာေတာ့ သူတို႔ ဘူဂၽြန္ဒံုက ေက်ာင္းသား၊သူေတြပါ။
ဆုလည္း အမ်ားဆံုးရၾကတာေပ့ါေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ပထမရတဲ့သူကေတာ့ တျခားေက်ာင္းက တစ္ေယာက္ကိုေပးလိုက္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းကေတာ့ ၃ ေယာက္ၿပိဳင္ၾကပါတယ္။ ၃ ေယာက္လံုး ဆုရပါတယ္။ ပထမဆု မရခဲ့ေပမယ့္
၁၀၀% ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြ တစ္ေယာက္ခ်င္းအေနနဲ႔
စဥ္းစာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဆုႀကီးႀကီးမရလို႔ စိတ္တိုင္းမက်ျဖစ္ၾကမွာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့
တစ္လ၊ ႏွစ္လေလာက္ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္ေတြႀကိဳးစားသေလာက္ အထမေျမာက္ဘူးလုိ႔ထင္လို႔ပါ။
မွန္ပါတယ္။ ပထမရတဲ့ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းက ညီအစ္ကိုေတြေလာက္ စကားေျပာမသြက္ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းအရာ တင္ျပမႈမွာ သာတာတုိ႔၊ စကားလံုးေရြးခ်ယ္ပံုမွာ သာသြားတာတို႔ရွိမွာပါ။
ၿပီးေတာ့ အကဲျဖတ္ လူႀကီးေတြရဲ့ စိတ္မွာ အဲဒီလူ တင္ျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာက ဆြဲေဆာင္မႈရွိေနတာလည္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။
ဒီေတာ့ ပထမဆုေတာ့ မရခဲ့ေပမယ့္ ကုိယ္ရဲ့ ပင္ပင္ပန္းပန္းႀကိဳးစားခဲ့မႈကေတာ့ တေန႔ ကိုယ္႔အတြက္က်န္မွာပါ။
ႏွစ္လအတြင္းမွာ သူမ်ားေတြ နားခ်ိန္မွာ မနားခဲ့၊ အဆက္မျပတ္ျပင္ဆင္ခဲ့တာေတြအတြက္ ဒီစာေလးနဲ႔
ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ ၿပိဴင္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ ကိုရန္ေနာင္စိုး၊ ကိုေက်ာ္လင္းထြန္း နဲ႔ ကိုႏိုင္လင္ေဆြတို႔ကို
ေလးစာပါတယ္။ ဆက္လက္ၿပီးၾကိဳးစားၾကပါလို႔လည္း တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။
